IJsklimmen in IJsland: wat een introductie echt inhoudt

Een toprope hangt al boven de wand voordat je er aankomt en loopt door een systeem dat de gids beheert. Je bindt je in, je klimt, en als je valt, stop je onmiddellijk. Dat is het hele veiligheidsmodel en het is de reden waarom een kennismaking überhaupt mogelijk is.

De techniek is eenvoudig uit te leggen en moeilijker uit te voeren. Je slaat een bijl in het ijs tot hij blijft zitten, dan de andere, en dan schop je de voorkanten van elke stijgijzer in de wand en ga je erop staan. Het instinct is om jezelf met je armen omhoog te trekken, wat uitputtend en verkeerd is; de bijlen zijn handgrepen en de benen doen het werk. Iedereen doet het de eerste vijf minuten verkeerd.

De meeste mensen krijgen twee of drie pogingen op een wand van acht tot vijftien meter, afhankelijk van de groepsgrootte en wat de gletsjer die week biedt. Het is geen lange tijd, en tegen het einde zullen je onderarmen je vertellen dat het genoeg was.

Een eerlijke opmerking: dit is het deel van de dag waar een beetje conditie helpt. Niemand hoeft zich te schamen, en gidsen zijn gewend dat mensen halverwege omkeren. Maar als het idee van hangen aan twee bijlen je minder aanspreekt dan de wandeling, zijn de gewone gletsjerroutes net zo'n goede dag.