Co zabrać na islandzki lodowiec — i przez co ludzie zostają odesłani z kwitkiem

Raki to stalowa rama z dziesięcioma lub dwunastoma zębami, którą przypina się do buta. Paski napinają się na odpowiednio sztywnej podeszwie i zahaczają o wyraźny obcas i czub. W zwykłym bucie sportowym nie ma ani jednego, ani drugiego. Na miękkiej podeszwie raki przekręcają się w bok przy pierwszym obciążeniu krawędzi — a na lodowcu właśnie tak ludzie łapią kontuzje.

Dlatego przewodnicy sprawdzają obuwie w punkcie zbiórki i naprawdę zdarza im się kogoś odesłać. To nie służbistość, to ta sama kontrola, jaką przeprowadziłby każdy przewodnik górski. Chodzi o w miarę sztywną podeszwę, prawdziwy obcas i cholewkę nad kostkę, żeby but nie napełnił się wodą z topniejącego lodu i piaskiem na morenie.

Jeśli nie zabrałeś butów, wypożycz je w Reykjavíku, zanim wsiądziesz za kierownicę. Sklepy outdoorowe w stolicy wynajmują je na dni za grosze. Szukanie pary w Skaftafell o ósmej rano to żaden plan. Niektórzy operatorzy wliczają wypożyczenie butów w cenę, a kilku to nawet reklamuje — czytaj, co dokładnie zawiera dana oferta, zamiast zakładać, bo bywa różnie nawet w wycieczkach tej samej firmy.

Ubieranie się pod temperaturę powietrza, a nie pod wiatr. Lodowiec generuje wiatr katabatyczny: zimne powietrze spływa w dół po lodzie. Dlatego pięć stopni na lodowcu odczuwa się zimniej niż pięć stopni na parkingu i dlatego wiatroszczelna kurtka daje więcej niż dodatkowy polar.

Zabieranie czegoś, co wymaga ręki. Na morenie chcesz mieć obie ręce wolne i na lodzie też będą potrzebne. Torba na aparat noszona przez ramię albo kieszeń, do której sięgniesz w rękawicach, to cała odpowiedź. Statyw to martwy ciężar i nie ma gdzie go ustawić, żeby nie wejść komuś w kadr.

Noszenie grubej czapki. Na trasach, gdzie używa się kasku, nie zmieści się pod nim i ludzie noszą ją potem przez trzy godziny. Cienka czapka lub buff rozwiązuje problem i nic nie waży.