Spacery po lodowcu na Islandii: co naprawdę dzieje się na górze

Z Ring Road jęzor lodowca wygląda jak brudna biała rampa. Gdy stoisz na nim, pierwsze, co rejestrujesz, to fakt, że cała powierzchnia jest fakturowana: długie równoległe żłobiny wycięte przez wodę roztopową, grzbiety między nimi i wszędzie małe zagłębienia, w których woda się zebrała i zamarzła ponownie.

Potem większe formy. Szczeliny, tam gdzie lód został rozciągnięty nad nierównym podłożem i pękł — niebieskie na dnie i zwykle głębsze, niż wyglądają. Młyny lodowcowe — niemal pionowe szyby, w których powierzchniowa woda roztopowa znika w lodowcu, czasem z wciąż słyszalnym szumem wody głęboko pod spodem. Przewodnicy trzymają grupy z dala od jednych i drugich i zwykle pokazują jeden z bezpiecznej odległości, bo to najbardziej zapadająca w pamięć rzecz na górze.

I kolor. Nie pocztówkowa biel: szarość i czerń tam, gdzie odsłonięty został popiół wulkaniczny, brudny brąz tam, gdzie lód niesie skałę, a potem nagły czysty błękit wszędzie, gdzie pęknięcie lub żłobina przecięły gęsty stary lód. Błękit rządzi się tą samą fizyką co w jaskini lodowej — powietrze wyciśnięte przez stulecia, pozostawiające lód, który pochłania wszystko oprócz krótkich fal.

Raki to stalowa rama z dziesięcioma lub dwunastoma skierowanymi w dół kolcami i dwoma dodatkowymi ustawionymi pod kątem do przodu na palcach. Zapina się je na bucie na początku szlaku, a cała technika chodzenia po lodowcu sprowadza się do: stawiaj stopę płasko, tak aby każdy kolec wbił się w lód, i idź ze stopami nieco szerzej niż zwykle, żeby nie zahaczyć jedną nogawką spodni o drugą stopę.

To naprawdę wszystko. Pierwsze pięćdziesiąt metrów wydaje się absurdalne — kolce trzymają tak mocno, że ciało wciąż spodziewa się poślizgu, który nie nadchodzi. Potem prawie wszyscy zapominają, że je mają, i dokładnie o to chodzi.

Czego raki potrzebują od ciebie, to but. Paski napinają się na w miarę sztywnej podeszwie i zahaczają o wyraźny obcas i palce. Trampek nie ma ani jednego, ani drugiego, dlatego przewodnicy sprawdzają obuwie w punkcie zbiórki i odsyłają ludzi. To ta sama kontrola, jaką przeprowadziłby każdy przewodnik wspinaczkowy, i nie podlega negocjacjom.

Uprząż jest po to, żeby przewodnik mógł związać grupę w miejscach, gdzie teren jest popękany; na wielu łatwych trasach jest zakładana, ale nigdy nieużywana. Czekan to głównie pomoc w chodzeniu i sonda. Nikt nie będzie cię uczył techniki samohamowania na trzygodzinnym spacerze.